Nostalgische en exclusieve koetsen bij Teun Reedijk

‘Ik werk graag met paarden’

img_9304
Als hobby begon Teun Reedijk met het verzamelen van paarden en koetsen. Inmiddels heeft hij een prachtige stalhouderij. Samen met zijn zoon biedt hij nostalgisch en exclusief vervoer. Van trouwerijen tot uitvaart, van open tot gesloten koetsen.

‘Ik vervul graag de wensen van nabestaanden bij een uitvaart. Maar ook van mensen die juist een plezierige dag willen, zoals een trouwerij. Voor de één is het een dag van vreugde, voor de andere een dag van verdriet. In beide situaties, in trouw en rouw, bieden wij passend vervoer: nostalgische en exclusieve koetsen’, vertelt Teun.

Stalhouderij
Vroeger had Teun Reedijk naast een tuinderij twee paarden. ‘Als hobby, want ik werk graag met paarden.’ Hij kocht zijn eerste koetsje en van lieverlee werd hij een echte verzamelaar. ‘Ik ben zelf koetsen gaan restaureren. Die kwamen als wrakken binnen. Zo ben ik uitgegroeid tot een stalhouder. Na een ongeval legde ik mij toe op de stalhouderij.’

263625_167908026610440_2029308_n

Rouwvervoer
Eerst zette Teun zich vooral in voor trouwkoetsen. Nu biedt hij ook rouwvervoer, samen met zijn zoon. ‘Mijn zoon en ik hadden allebei een bouwvallige rouwkoets staan. We gingen aan de slag met restauratie. De gerestaureerde rouwkoetsen kwamen meteen van pas, want er kwam iets minder vraag naar trouwvervoer. Maar de vraag naar rouwvervoer steeg.’

Franse koets
Langzamerhand breidde het assortiment uit. Teun: ‘Mijn zoon kreeg de smaak te pakken. Hij kocht een Franse rouwkoets en verfde die grijs. Ook is hij in het bezit van een zwarte en witte rouwkoets. Verder heeft hij een kinder-rouwwagentje die de familie zelf kan voorttrekken, of waar een pony voor kan lopen.’ Voor de koetsen staan Friese paarden of schimmels, aangespannen in enkel-, dubbel- of vierspan.

Respect
Reedijk honoreert wensen op nationaal en internationaal niveau. Maar waar hij ook naartoe gaat, het blijft een bijzonder contrast op de weg: de fraaie koetsen met mooie, statige paarden en moderne auto’s met veel meer pk’s die voorbij rijden. Teun Reedijk blijft er rustig onder. ‘Wij dwingen in principe respect af. Wij rijden vaak midden op de weg. Dan minderen automobilisten vanzelf vaart. In sommige gevallen staan ze zelfs stil met de auto.’

Voor een nostalgische en exclusieve koets, een rouwkoets of trouwkoets, of de Jan Plezier voor een leuk dagje uit, gaat u naar de firma Teun Reedijk. Zij staan voor u klaar!

Leoniek van der Maarel

 

leoniek-mei-2016Leoniek van der Maarel is (rouw)psycholoog, orthopedagoog, hypnotherapeut, enneagramcoach en kinderyoga docent. Ze is gespecialiseerd in kinderrouw, rouw bij dood en echtscheiding en ontwikkelt concepten rondom ‘Het Nieuwe Rouwen’. Ze is meer dan 15 jaar actief bij Stichting achter de Regenboog. In de afgelopen jaren heeft zij meerdere boeken geschreven en was zij verbonden aan KRO’s ‘Liefde voor Later‘. Leoniek ondersteunde in november 2014 Monuta bij hun campagne “Even stilstaan bij“.  Vanuit Emoties-enzo verzorgt zij ook trainingen, workshops en voorlichting rondom het onderwerp ‘verlies’. Leoniek zit in de Maatschap van Rouwtherapeuten die gecertificeerde trainingen geven over kinderen en rouw en kinderen en ziekte in het gezin. 

Namens Doodskist.nl krijgt Anna Speksnijder de Leoniek een aantal vragen te stellen.

Wat is jouw motivatie geweest je te richten op rouwbegeleiding?

Na het overlijden van mijn man op veel te jonge leeftijd en waar ik achter bleef met een dochter van vijf jaar, merkte ik dat er ‘niks’ was voor haar. Na een aantal jaar kwam ik in het stadium van de zingeving en vond ik dat ik iets met zijn dood ‘moest’ en heb ik besloten mij om te scholen tot rouwtherapeut, gespecialiseerd in kinderen en rouw.

Voor wie is rouwbegeleiding bedoeld?

Er is een verschil tussen rouwbegeleiding en rouwtherapie. Rouwbegeleiding gaat er vooral om iemand te begeleiden in het proces. Hem helpen de stappen te zetten die nodig zijn, in het tempo van de rouwende. Altijd een heel klein beetje uitdagen, maar afgestemd blijven op wat mogelijk is binnen het rouwproces. Rouwbegeleiding is dan voor eenieder die rouwt en behoefte heeft aan een (oprecht) luisterend oor en goed begeleiding om ‘de volgende stap’ te kunnen zetten (op het moment dat de ander er aan toe is).

Rouwtherapie gaat veel meer over rouwprocessen die (dreigen te) stagneren, om wat voor een reden dan ook. Rouwtherapie is vooral voor mensen die het risico lopen op gecompliceerde rouw.

Wat zijn de effecten van het ontwijken of negeren van het rouwproces?

Dat is heel verschillend. De een kan er heel goed mee leven en zal er nooit last van hebben, de ander krijgt het keihard over zich heen bij een volgend verlies of tegenslag en weer een ander gaat op zijn sterfbed de rouw verwerken. Om een zo vol mogelijk leven te leiden dienen alle gevoelens te worden erkend, herkend en zelfs verkend. Hoe om te gaan met die moeilijke gevoelens? Doet men dat niet dan loopt men het risico dat de gevoelens tot gedrag leiden dat niet altijd te begrijpen is en zelfs kan leiden tot ziektes, maar ik weet niet of daar ondersteunend onderzoek voor is, dit is puur vanuit mijn eigen praktijk waarneembaar. Mensen kunnen lichamelijk ziek worden als gevoelens niet worden toegelaten.

Van welke invloed is de (sociale) omgeving op de persoon die rouwt?

De sociale omgeving kan een rouwproces stimuleren of blokkeren. Maar het is voor de sociale omgeving heel erg moeilijk de juiste dingen te doen/zeggen. Helaas wil men iemand goede adviezen geven omdat men denkt dat dat helpt. Maar juist gebeurt het veel vaker dat dit iemand blokkeert. Mensen weten niet hoe ze moeten rouwen en gaan af op wat de omgeving zegt. Als men het gevoel krijgt niet over de overledene te mogen praten, of dat men snel aan het werk moet, of de kleren moet wegdoen, enfin, noem maar op, wat de omgeving ook zegt, de rouwende zal denken dat hij het ‘niet goed doet’ omdat hij nog niet in staat is om dergelijke stappen te zetten. Als de sociale omgeving echter iemand steunt en onvoorwaardelijk accepteert met alle gevoelens/gedrag dat de rouwende laat zien, dan zal de rouwende zich geaccepteerd voelen en snappen dat het prima is zoals hij het doet.

Hoe vind je een manier van rouwen die bij je past?

Door iemand te vinden die samen met jou onderzoekt wat voor jou een goede manier is. Wil je de hele dag bij zijn foto zitten? Prima. Wil je uit je huis vluchten omdat de stilte je aanvliegt? Prima. Probeer het maar, kijk wat voor je werkt, onderzoek met de rouwende waarom iets wel of niet werkt. Een rouwende komt er vanzelf achter dat de hele dag voor zijn foto zitten ertoe leidt dat je tot niks anders meer komt. Men gaat echt zijn eigen (rouw)weg wel vinden, maar heeft iemand nodig om hem te bevragen in hoe iets wel of niet werkt.

Staat er een vaste tijd voor het rouwproces?

Nee. Absoluut niet. En hoe kunnen we weten wanneer we klaar zijn met het rouwproces? Als je nooit meer huilt? Niet meer aan de overledene denkt? Vergeet dat hij bestaan heeft (kan niet)? Wat we vaak wel zien is dat het eerste jaar ‘opgaat’ aan erkennen dat iemand dood is. Werkelijk beseffen dat hij nooit meer terugkomt. Het eerste jaar is overleven, daarna komt het doorvoelen van het diepe gevoel van missen van die persoon.

Allerlei factoren zijn van invloed op hoe een rouwproces verloopt en daarom valt er niets te zeggen over de duur.

Waar kan men meer informatie vinden over jouw praktijk en initiatieven?

Op mijn website www.hetnieuwerouwen.nl staat alles wat ik doe met linken naar de verschillende onderdelen.

Waterurn

Jos Weijs is de eigenaar van Waterurn B.V. Dit bedrijf biedt eigentijdse urnen die nabestaanden de mogelijkheid geven een persoonlijke invulling te geven aan de asbestemming. Jos vertelt op Doodskist.nl over zijn urnen.

waterurn

Wat is een Waterurn?

De Waterurn is een bronzen tuinornament, waarin de as van een overledene geplaatst wordt. In de urn is ruimte voor as van twee personen. Met het intredende hemel(regen)water, dat hij opvangt en heel langzaam doorlaat naar de as, wordt de as weer teruggegeven aan de aarde. Dit proces duurt gemiddeld zo’n tien jaar.

In welk opzicht kan een Waterurn invloed hebben op het rouwproces?

Een Waterurn kan bijdragen aan het rouwproces, doordat je in je eigen vertrouwde omgeving in alle rust afscheid kan nemen van de overledene. De Waterurn is namelijk zeer geschikt voor het plaatsen in een privé-tuin. Daardoor heb je altijd een plekje om even naar toe te gaan.

Wat is uw motivatie geweest om de Waterurn aan te bieden?

Toen ik de Waterurn voor het eerst zag was in eigenlijk meteen verkocht. Persoonlijk heb ik niets met een asurn voor in huis en strooivelden spreken mij ook niet aan. De Waterurn is echter beeldschoon om te zien, hij gaat helemaal op in de natuur en de filosofie erachter sprak mij ook enorm aan. De hemel geeft de as terug aan de aarde. Nog een extra voordeel van de Waterurn is dat hij te verhuizen is. Op die manier kan hij altijd dienst blijven doen en kan men een eigen familie-urn creëren.

foto3-1

Als eerder gezegd is de Waterurn zeer geschikt voor een privé-tuin en deze hoeft echt niet groot te zijn. Maar steeds meer worden ze ook geplaatst op urnen-tuinen en begraafplaatsen. Hier dient men er echter wel rekening mee te houden dat er dan een vergunning nodig is.

De Waterurn is verkrijgbaar bij een aantal dealers, door het hele land. Deze adressen vindt je op onze website.  Maar natuurlijk kan men altijd contact met ons opnemen. Wij helpen dan graag verder.

Voor meer informatie kijkt u op waterurn.nl.

Natuurbegraafplaats De Utrecht

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag op Doodskist.nl: een gesprek met Joyce Sengers op natuurbegraafplaats De Utrecht. Tijdens een wandeling door dit prachtige gebied vertelt zij ons haar ideeën over de groene uitvaart.

Na een lange periode werkzaam te zijn geweest binnen onroerend goed, heeft Joyce een studie landschapsarchitectuur gevolgd. Tijdens deze studie ontdekte Joyce haar fascinatie voor plekken die in verband staan met herinnering. Toen Joyce tijdens een trip in Engeland een bezoek bracht aan een natuurbegraafplaats, wist ze dat ze hier graag iets mee wilde doen

In die tijd waren in Nederland nog geen natuurbegraafplaatsen. Joyce heeft vanuit dat oogpunt studiereizen georganiseerd, een website opgezet en natuurbegraven onder de aandacht gebracht in ons land. Joyce is inmiddels betrokken geweest als consultant bij de opstart van verschillende natuurbegraafplaatsen en afgelopen jaar kwam haar droom uit om zelf een natuurbegraafplaats te ontwikkelen en beheren . Sinds dit voorjaar is ‘De Utrecht’ geopend en zijn de eerste begravingen verzorgd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

”Natuurbegraafplaats ‘De Utrecht’ is van iedereen en voor iedereen. We stellen de natuur centraal.”

Natuurbegraafplaats ‘De Utrecht’ is een plek waar alles draait om waarden en menselijkheid. Met een perfecte dienstverlening en een eerlijke en transparante bedrijfsvoering. Het is een plek waar men zich gerespecteerd en welkom voelt.

‘’Bij natuurbegraven maakt men de keuze bij te dragen aan natuurontwikkeling, dat is mijn grootste drijfveer. Daarnaast geeft de natuur mensen ruimte, er zijn weinig andere prikkels dus je bent volledig geconcentreerd wat er op dat moment gebeurt. We hebben in principe één uitvaart per dag, er is geen haast. Wat de natuurbegraafplaats ook onderscheidt van een reguliere begraafplaats is het feit dat men bij een bezoek aan het graf, een natuurgebied bezoekt. De Utrecht is een bijzondere plek, mensen voelen zich verbonden met deze omgeving. ‘’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat is voor jou de definitie van een groene uitvaart?

‘’Het is vaak een wisselend en ongrijpbaar begrip . Ik vind het interessant met mensen te zoeken naar de afweging.

Het is niet de bedoeling dat men in de war raak over wat nu wel of niet mag. Het is juist belangrijk uit te dragen waar wij voor staan, zodat mensen zich daarin herkennen. Op die manier ontwikkelt zich een beweging van bewustere keuzes rond het afscheid. ‘’

Als het graf vergroeit met de omgeving, hoe kunnen nabestaanden dan de locatie vinden waar hun dierbare ligt?

‘’Als we een graf graven doen we dat in drie lagen, de grond gaat ook weer in de originele volgorde terug. Zo komt de laag met beplanting weer bovenop te liggen. Meestal is na een paar maanden al niet meer goed zichtbaar waar gegraven is.

Om toch te kunnen achterhalen waar het graf is, hebben wij twee systemen. Het is mogelijk het graf te vinden middels een GPS coördinaten en men krijgt een kaart. Op deze kaart staan vaste ijkpunten als grote bomen of bankjes. De bezoeker kan vanaf deze punten de stappen tellen naar het graf. In de praktijk blijkt dat men vaak het graf ook zonder deze handvatten kan vinden. ‘’

Voor meer informatie over ‘De Utrecht’ kunt u kijken op http://www.nbpu.nl/

‘’Zien waar je geweest bent’’

Vandaag op Doodskist.nl, een interview met Sophia van den Dobbelsteen. Sophia werkt al ruim 15 jaar als uitvaartbegeleider en startte in 2006 haar eigen onderneming Zirkoon Afscheidsbegeleiding. Ter ere van haar jubileum heeft zij een bijzonder boek ‘’Zien waar je geweest bent’’ uitgebracht. Het gesprek dat Anna Speksnijder met Sophia heeft gehad leest u hier:

Je hebt een eigen organisatie. Wat heeft jou de onderneming doen starten?

Mijn beweegreden komt overeen met die van andere uitvaartverzorgers, het meemaken van een uitvaart. Ik zag iemand met een zwart pak aan tafel een lijstje afvinken, terwijl achter mij twee mensen de overledene aan het opbaren waren. Voor ik het wist was de hele uitvaart geregeld. Ik wilde dit graag anders doen.

Waar denk je dat jouw onderscheidende kracht ligt als uitvaartorganisatie?

In de rust die ik uitstraal, de aandacht die ik voor mensen heb en de tijd die ik neem. Ik ben eigen baas, dus als ik een halve dag bij iemand doorbreng word ik niet op mijn vingers getikt. Meestal doe ik maar één uitvaart tegelijk, mensen waarderen dat vaak.

Één van de redenen van ons gesprek is dat je een boek hebt geschreven, kun je kort vertellen waar dat over gaat?
13672099_1194289957302313_104162251_n

Het begon met ‘’het van me afschrijven.’’ Ik voelde de behoefte om na een uitvaart op te schrijven wat er gebeurd was, zodat ik dit als leertraject kon gebruiken. Zo kon ik duidelijk krijgen wat ik zou kunnen verbeteren. Later kreeg ik daar plezier in omdat ik tijdens mijn werk hele mooie momenten meemaakte. Zo ben ik columns gaan schrijven over de uitvaart.

Mijn droom was al heel lang om een boek te schrijven. Toen ik tegen mijn tienjarig jubileum aanliep dacht ik na over hoe ik dit wilde vieren. Ik besloot dat ik een cadeautje aan mezelf wilde geven. Ik heb niet genoeg fantasie om iets groots en meeslepends te schrijven vanuit niets. Maar ik had wel deze mooie verhalen die allemaal echt gebeurd waren en waar ik bij mocht zijn. De mooiste verhalen wilde ik graag bundelen. Tijdens een verblijf in Groningen kwam ik toevallig in contact met een kleine uitgeverij die wilde helpen het boek uit te geven.

 

 

 

Dus als ik het goed begrijp zijn het allemaal korte verhalen? Je stapt in een hele emotionele periode bij mensen in het leven, dus je kijkt wel echt binnen bij de families waarmee je mag werken.


Aanvankelijk waren het een soort ”en toen en toen verhalen”, maar toen ik serieus met het boek begon, zag ik dat in elk traject hele mooie dingen gebeuren. Soms zijn het inkijkjes van een deel van een gesprek, een gebeurtenis die iets met de uitvaart te maken heeft of reacties van mensen die mij intrigeren. Soms is het ook een groter verhaal omdat het één zo nadrukkelijk verband hield met het ander of omdat het gehele traject zo bijzonder was. Wanneer je bij mensen binnenkomt zijn ze kwetsbaar, ze zijn niet in hun gewone doen. Er is iets ergs gebeurd  Meestal kennen ze me niet. Maar binnen een half uur ‘ben ik familie’, weet ik hoe lijntjes lopen en waar gevoelige plekken liggen.

Ik weet nog dat ik bij iemand binnenkwam. De vrouw kende mij van de gezamenlijke sportvereniging waar ze ooit tegen me had gezegd ”Ik weet wat je doet en jij gaat de uitvaart van mijn moeder verzorgen.” Na drie jaar belde ze met de vraag of ik in de buurt was. De dag dat ik binnenkwam zei ze ”Dit zijn mijn broers en zussen, we zijn allemaal heel verschillend en we hebben allemaal onze eigen geschiedenis. Ik wens jou heel veel succes.”

Het was mijn uitdaging om hen allemaal een goede plek te laten innemen bij het vormgeven van dit afscheid. En dat is fantastisch gelukt. Ik merkte dat ik een heleboel verhalen had die daar op aansloten.      Ik wilde mezelf niet alleen een cadeau geven maar ook een eerbetoon brengen aan alle mensen die mij het vertrouwen hebben geschonken om dichtbij te komen. Het boek is ontstaan uit dankbaarheid voor hen, maar ook om mensen te laten zien hoe ik werk. En misschien betekent het iets voor collega’s.

Dit is echt een boek geschreven uit warmte en liefde voor mensen. Ik heb ook geprobeerd het boek mooi te maken. Het moest smaakvol zijn en lekker in de hand liggen. Voor de illustraties heb ik kunstenaars gevraagd. Zij hebben allemaal belangeloos meegewerkt. Ik heb ze gevraagd als  thema ‘de onverbrekelijke relatie tussen het leven en de dood’ te gebruiken.

Je ziet ook aan het beeld dat het abstraheringen zijn van de woorden die er in staan. Het beeld brengt een gevoel over. Dat lukt niet met woorden dus dat is een hele mooie versterking van…

zien_waar_je-spread-06-07

 

De beelden zeggen dingen die je vermoedt in de verhalen en aan de andere kant geven de beelden ook rust. Waar de ene zegt ‘’ik heb het in een adem uitgelezen’’, waren anderen blij dat er tussendoor beelden stond om naar te kijken, om op adem te komen.

Het mooiste compliment kreeg ik van iemand die vertelde dat ze aan tafel had gezeten met een aantal mensen waar mijn zus bij zat. En mijn zus zei:  „jongens ik moet jullie wat vertellen, mijn zus heeft een boek uitgegeven, kijk hier is het.” En een van die aanwezigen hoorde dat een beetje aan en zei ‘’er staat ook een verhaal van mij in.”. Ja ze wisten allemaal wel dat haar broer overleden was, maar ze wisten niet hoe dat proces gelopen was. Dus zij heeft 6 a 7 jaar na dato haar verhaal kunnen vertellen. Dit boek heeft zijn werk al gedaan. Ik heb nu nog een stapeltje voor als ik naar mensen toe ga „als je wil weten hoe ik werk, dit is een stukje er van”. Dit is mijn boek, mijn verhaal.

Het boek van Sophia is te verkrijgen na storting van € 19,95 op rek nr NL96 TRIO 0197 7253 41 tnv Zirkoon Afscheidsbegeleiding ovv ‘Boek’ Graag ook  adresgegevens vermelden, dan wordt het boek naar je toegezonden.

Interview Jolien van der Kooij

Vandaag op Doodskist.nl: Een interview met Jolien van der Kooij. Anna Speksnijder heeft een gesprek met Jolien bij Matrice Uitvaartbegeleiding in Schiedam.    

Wie ben je en wat doe je precies binnen de uitvaartbranche?

Mijn naam is Jolien van der Kooij. Ik ben 58 en ik werk nu 17 jaar in de uitvaartbranche. Ik ben ooit begonnen als uitvaartbegeleidster in De Lier. Inmiddels heb ik een eigen onderneming van waaruit ik les geef aan de opleiding voor uitvaartverzorgers. Ook houd ik mij bezig met advies en coaching, schrijf ik voor ondernemingen in de uitvaartbranche en ben ik freelance uitvaartbegeleidster. Binnen Matrice Uitvaartbegeleiding heb ik een functie als beleidsmedewerkster.

Waar is de interesse voor uitvaart vandaan gekomen?

Ik vind dat altijd zo’n bekend verhaal, want dat hoor ik heel vaak. Bij mij is het de dood van mijn moeder geweest. Ik zeg altijd, mijn moeder heeft mij twee keer geboren doen worden. 58 Jaar geleden fysiek en zo’n 21 jaar geleden voor de tweede keer toen zij zelf is overleden. Hierdoor heb ik zelf mogen ervaren hoe bijzonder de stervenstijd is en hoe het leven zich dan intensiveert. Ik ben gestopt met mijn toenmalige werk in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik ben een training stervensbegeleiding gaan volgen en ik merkte toen dat ik meer praktisch werk nodig heb. Uiteindelijk heeft dat geleid tot mijn keuze om uitvaartbegeleider te worden. Dus de voornaamste reden is toch de dood van een ander. Ik weet wel dat ik al mijn leven lang, laat ik niet zeggen gefascineerd ben door de dood, maar wel een zeker gemak heb om er mee om te gaan. Ik heb ook 11 jaar in een hospice gewerkt als vrijwilliger, daar ben ik mee gestopt toen mijn man ziek werd..

Vaarwel Jan-Piet141

De Gevoelige Plaat Rouwfotografie

Nu is het zo dat jouw man afgelopen september is overleden, zou je daar iets over willen vertellen?

Hij kreeg in 2014 een herseninfarct en een hersenbloeding, toen heeft hij eigenlijk al op het randje van de dood gezweefd. Hij is daarna gaan revalideren. Hij was behoorlijk gehandicapt, halfzijdig verlamd, epilepsie, afasie. Hij kon heel slecht spreken en kon niet op woorden komen. Na zijn revalidatie is hij een tijd goed vooruit gegaan. Hij is thuis gekomen, maar na een tijdje ging het steeds slechter met hem. Ik had een hele intelligente, actieve man. Een man die veel fietste, motor reed, hij leefde bepaald niet het leven van een zestiger.

Hij is, op ons beider verzoek, voor een tweede keer opgenomen in het revalidatiecentrum. Deze keer kreeg hij een perspectief voorgeschoteld waarmee hij met zoveel beperkingen rekening moest houden, dat ik het licht bij hem zag uit gaan. Hij had op andere manieren al een aantal signalen gegeven dat het voor hem eigenlijk niet meer te doen was. Mijn man las alles wat los en vast zat, filosofeerde, noem maar op. Hij kon uiteindelijk niet meer lezen, hij kon ook niet meer zelf ergens naar toe, hij kon niet meer communiceren. Hij kon niet zelf bellen met mensen want hij kon apparaten niet bedienen. En mensen kwamen wel langs, maar hij was enorm afhankelijk van anderen. Toen raakten we in een gesprek waarin ik duidelijk merkte „het hoeft eigenlijk niet meer”. Ik wilde hem die vraag niet direct stellen, dus heb ik hem gevraagd „wat wil je het liefst?” En toen zei hij: „dood”. Dat was al eerder duidelijk geworden, maar nu was het nog stringenter en zijn we er over in gesprek gegaan met veel mensen. Uiteindelijk heeft hij in september via de Levenseindekliniek euthanasie gekregen.

En toen kwam daar de vormgeving van zijn uitvaart..

De vormgeving van de uitvaart hebben wij samen uitgebreid met de kinderen besproken. Jan-Piet kon natuurlijk niet meer zoveel spreken, maar dan keek hij naar mij en dan dacht hij, „nou, zij weet het wel”.

We hebben ooit samen een goede vriendin van mij die overleden was op een takkenbaar gelegd. Dat vond hij toen zo mooi, dat ik zei: ‘’Goh, als het ooit zover voor jou is wil je dan een takkenbaar?’’ „Ja”. Dus ik kwam nu met die takkenbaar en hij keek me aan van, „waar heb je het over?” Dus toen dacht ik: ‘’O wacht even, dat wordt het dus niet.’’ Dus ik heb zelf een kist uitgekozen. Een belangrijke overweging bij het kiezen van de kist, was dat we graag wilden dat de kleinkinderen er op zouden tekenen, om dit vervolgens uit te kunnen breiden zodat alle aanwezigen er op zouden schrijven. Daarnaast vind ik de XiliA een mooie, open kist. Ik wist dat ik hem mooi op zou kunnen baren.

Ja, omdat hij zo laag is..

Ja en dat vind ik fijn, je ziet ook op de foto’s hoe de kleinkinderen er bij staan. Die gingen er echt uit zichzelf naar toe, daar heb ik niks in gestimuleerd. Ze gingen echt kijken van nou, wat is dat? Ze konden uit zichzelf een kusje geven. Wat ik vooral graag wilde is dat ze er vertrouwd mee raakten. Het voordeel met die lage bak was ook dat ze hem meteen zagen liggen, dat vond ik mooi. En nu hadden we ook wel het geluk dat Jan-Piet er goed uit bleef zien, dus dat is wel fijn. Uiteindelijk vind ik het gewoon een fraaie kist, dus het was voor mij vrij helder dat het die zou worden. En zo heb ik natuurlijk ook alle andere besluiten genomen, ik heb van te voren de kaart ontworpen. Twee en een halve week voor de uitvaart had ik de locatie al vastgelegd, we wisten immers wanneer het zou gebeuren.

Hein, Suus, Jolien

De Gevoelige Plaat Rouwfotografie

En heb je de uitvaart zelf geleid?

Nee, ik freelance voor Merel Westermann in Amsterdam en zij heeft op de dag van de uitvaart de regie gehad. Ik heb me in aanloop ernaar toe wel tegen van alles aan bemoeid, op een gegeven moment heb ik een draaiboek gemaakt. Maar op de dag zelf moest ik gewoon weduwe kunnen zijn. Dan moet ik tegen een uitvaartbegeleidster kunnen zeggen, „O, is dat al geregeld?”. Maar het is voor mij wel een deel van het verwerken, ermee bezig zijn, ik vind dat fijn.

Het actief ermee bezig zijn is ook terug te zien in de kist. Ik zie hele mooie tekeningen en teksten van vrienden en familie. Heb je het idee dat dit bijdraagt aan het rouwen?

Weet ik niet. Ik zie wel hoe graag men er bij zat om het te doen. Wat ik belangrijk vind is dat de mensen daardoor dichtbij komen, dus dat hij niet alleen gelaten werd. Naast de kist waren de beelden van zijn leven te zien, ik had ongeveer 130 foto’s geselecteerd die we bij een muziekstuk hebben laten zien. Gedurende de condoleance was er ruimte om iets op de kist te schrijven.

Het is voor mij belangrijk dat een uitvaart licht mag zijn. Na de uitvaart kreeg ik ook veel reacties als: „Het was zo prettig en wat was het licht en liefdevol, er was zelfs humor”. Een vriendin zei tegen mij „ik heb genoten, gewoon genoten’’ En natuurlijk komt dit ook omdat zij minder verdriet had om zijn overlijden, maar ik vind het goed te horen dat deze soort woorden daarin worden gedeeld. Dat zie je ook als mensen zitten te tekenen met een grote grijns. Het is fijn dat men er onderdeel van wordt.

Vaarwel Jan-Piet145

De Gevoelige Plaat Rouwfotografie

 

Rouw-Lego

2016-06-22 10.55.15

Wie ben je & wat doe je?

Ik ben Richard Hattink van Rouw&. Ik bied pedagogische rouwbegeleiding. Ik begeleid (op het ondersteunen van) kinderen bij rouw na overlijden.

Op welke manier ondersteun je jouw cliënten?

Ik begeleid en adviseer cliënten in de vertrouwde omgeving van hun eigen huis. Daar bespreken we – spelen we na – en wat er verder nog nodig is om kind (en ouder) te helpen voor/tijdens en na overlijden. Bij de ene client gaat mijn advies over ‘hoe krijg ik mijn kind terug naar school, nu zijn moeder is overleden’; de andere casus vraagt me om ouders te helpen hun kind met een cognitieve beperking uit te leggen waarom oma eigenlijk zo koud is nu ze dood is.

2016-06-22 10.55.16-2

Wat is het doel van de Rouw-Lego?

Het Rouw-Lego is een hulpmiddel om de dood bespreekbaar te maken, om uit te kunnen spelen wat er is gebeurd (of gaat gebeuren) en vooral ook om ‘het taboe van de dood’ te helpen doorbreken.

Waar is de Lego te verkrijgen?

Het Rouw-Lego is uniek bij Rouw& te verkrijgen, je kijkt hiervoor op www.rouwenadvies.nl/lego of neemt contact op via contact@rouwenadvies.nl.

Kerkhof A rev1.0 - (3. radiosity)

Gewoon Bijzonder Afscheid

Vandaag op Doodskist.nl: Een interview met Jolanda Roos en Wiesje Hallewas. Deze dames zijn het gezicht achter Gewoon Bijzonder Afscheid. Na hartelijk te zijn ontvangen, wordt aan de keukentafel van Jolanda het verhaal verteld van twee ambitieuze vrouwen.

Gewoon Bijzonder Afscheid heeft een sterke eigen visie en werkwijze, waar het persoonlijke karakter van de overledene op een stijlvolle manier centraal staat.

Gewoon Bijzonder

 

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Wij kennen elkaar doordat onze kinderen bevriend zijn. Samen hebben wij veel kantinewerkzaamheden gedaan bij de voetbalvereniging en daar merkte we dat de samenwerking fijn verliep. Ieder had zijn eigen taken en zijn eigen rol, maar wij vulden elkaar heel goed aan.

Wat hebben jullie hiervoor gedaan en waarom hebben jullie de keuze voor de uitvaartbranche gemaakt?

Jolanda: Ik ben oncologieverpleegkundige in de Daniel de Hoed te Rotterdam. Daar kom ik regelmatig met de naderende dood in aanraking. Daarnaast heb ik een tijd mensen thuis verzorgd die in de palliatieve fase van hun leven waren. Mijn idee was altijd dat het waardevol zou zijn om dat laatste deel van iemands leven ook te kunnen verzorgen.

Wiesje: Ik ben van origine ook verpleegkundige, maar ik ben 10 jaar geleden een eigen bedrijf gestart in het organiseren van huwelijken. Aan de ene kant verschilt dit heel erg van uitvaart, maar er zijn ook veel gelijkenissen te vinden. Je hebt hier ook een arrangerende rol, waarbij je met families naar een belangrijke dag toe werkt. Op deze dag moet alles perfect verlopen, je kunt het immers nooit overdoen. Ook ik speelde langere tijd met de gedachte dat het mij bijzonder leek om mooie uitvaarten te begeleiden. Zeker wanneer deze dan meer op iemands leven gebaseerd zouden zijn. Ieder mens heeft een uniek leven, maar vaak komt dit niet tot uiting tijdens de afscheidsceremonie. Iedereen beleeft hoogte- en dieptepunten, ik denk dat ieder mens daarom ook een mooi en passend verhaal verdient tijdens het afscheid.

Zodoende zijn wij zo’n twee jaar geleden gestart met Gewoon Bijzonder Afscheid. Wij varen een totaal eigen koers, wij hebben geen standaard opleiding gedaan. Wel hebben wij cursussen gevolgd en zo veel mogelijk stage gelopen bij bedrijven in de branche. Wij hebben meegelopen met bijvoorbeeld CMO overledenenzorg, begraafplaatsen en crematoria. Overal waar we maar enige voet tussen de deur kregen en het gevoel hadden kennis te vergaren op een wijze die bij ons past.

Waar ligt jullie onderscheidende kracht?

Wij werken tijdens uitvaarten altijd met een ceremoniespreker, deze zorgt er voor dat de toespraak een persoonlijk en passend geheel wordt. Wij hebben diverse sprekers in ons netwerk, zodat wij de juiste persoon kunnen koppelen aan de juiste situatie en familie.

Het persoonlijke aspect vinden wij heel belangrijk, daarom proberen wij het contact altijd zo klein en intiem mogelijk te houden. Het doel is om de afscheidsceremonie op andere plaatsen te organiseren dan begraafplaatsen of crematoria. Laatst mochten wij het afscheid verzorgen van een jongetje dat graag met zijn ouders naar het theater ging. Zijn afscheidsdienst was dan ook in het theater. We kijken naar hoe iemands leven geweest is en hoe wij voor die persoon een mooi afscheid kunnen organiseren. Dit proberen wij altijd net even anders te doen, bijvoorbeeld op andere locaties of met bijzondere muziek. Er zijn veel bijzondere locaties die zich lenen voor zakelijke events, deze zijn ook heel geschikt om een afscheidsceremonie of condoleance te organiseren. Wij zien hier een toegevoegde waarde voor de persoonlijke invulling van een uitvaart.

Wanneer men weet dat ze op (korte) termijn komen te overlijden vinden wij het prettig om indien gewenst dan al het eerste contact te leggen met de persoon in kwestie en zijn of haar naasten. Op deze manier kan iemand zelf namelijk heel veel invloed hebben op de vormgeving van zijn of haar afscheid. Vaak weet men niet wat er allemaal mogelijk is of heeft men een vast patroon voor ogen. Soms is het juist passend om hele andere keuzes te maken, wij ondersteunen daar graag in.

Gewoon Bijzonder - Marieke Zwartscholten fotografie - afdrukken - 045

Nu is het zo dat in de week waarin de uitvaart georganiseerd wordt, er heel intiem contact is met de nabestaanden. Maar hoever rijkt de nazorg die jullie bieden?

Na de uitvaart zijn er vaak nog praktische zaken die geregeld moeten worden. Ongeveer een maand na de uitvaart gaan wij bij de familie langs om te kijken hoe het met ze gaat en of wij ergens bij kunnen ondersteunen. Daarnaast is dat moment ook een evaluatie van het hele proces dat wij samen met de familie doorlopen hebben.

Het is voor ons altijd belangrijk om aandacht te schenken aan de verjaardag van de overledene, dit doen wij ook een jaar na het overlijden. Toch denken wij dat het belangrijk is om op een gegeven moment weer uit het leven van de nabestaanden te stappen. Alleen dan kunnen zij de draad weer voorzichtig oppakken.

U kunt contact opnemen met Gewoon Bijzonder Afscheid ,

Jolanda Roos en Wiesje Hallewas zijn te bereiken op 06 1386 3774 of via info@gewoonbijzonderafscheid.nl

www.gewoonbijzonderafscheid.nl

 

 

Beeld: Marieke Zwartscholten fotografie

Straver Uitvaartvervoer

Doodskist.nl heeft als doel een blik achter de schermen te bieden van de uitvaartbranche. Binnen deze branche zijn veel verschillende bedrijven en professionals werkzaam. Het is bijzonder om te zien dat nabestaanden zelf steeds vaker het heft in eigen hand nemen wanneer het op het vormgeven van de uitvaart aankomt. Wel zijn er een aantal schakels die onmisbaar blijven. Zo kan de uitvaartverzorger u precies vertellen welke wegen het best bewandeld kunnen worden en heeft hij of zij de juiste contacten om u te ondersteunen. Één van de onmisbare schakels voor de uitvaartverzorgers, is het rouwvervoer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOp Doodskist.nl  zijn geregeld interviews te vinden met uitvaartverzorgers of bijvoorbeeld met een afscheidsfotograaf. Ditmaal nemen wij een kijkje in de wereld van het rouwvervoer en de overledenenzorg. Anna Speksnijder heeft namens Doodskist.nl de gelegenheid gehad om Straver Uitvaartvervoer beter te leren kennen. Dit familiebedrijf zet zich al meer dan 50 jaar in binnen alle vormen van speciaal vervoer. Het bedrijf uit Gouda levert speciaal vervoer voor gelegenheden als trouwerijen, maar ook voor mindervalide- en rolstoelvervoer kunt u bij Straver Uitvaartvervoer terecht. De reden dat dit bedrijf vandaag op Doodskist.nl aan bod komt, is het rouwvervoer waar Straver Uitvaartvervoer in de regio Zuid-Holland om bekend staat. Naast het vervoer biedt het bedrijf ook facilitaire dienstverlening voor de uitvaartzorg. Onder de facilitaire dienstverlening valt onder andere de laatste zorg van overledenen, maar ook het overbrengen van overledenen naar rouwcentra. Anna Speksnijder heeft een gesprek met Patrik Straver, de eigenaar van Straver Uitvaartvervoer. Patrik deelt vol passie het verhaal van zijn bedrijf:

‘’Ons bedrijf is opgericht in 1959 door mijn grootvader. Voor de oprichting werkte hij bij een stalhouderij in Gouda. Deze stalhouderij verzorgde vervoer voor onder andere trouwerijen en uitvaarten. Dit rouwvervoer bestond in die tijd nog uit paarden en koetsen. Rond 1959 ging de stalhouderij voor het eerst experimenteren met auto’s, dit was ook het jaar dat het bedrijf failliet ging. Met hulp van een aantal mensen heeft mijn opa de kans benut de stalhouderij over te nemen. Mijn grootvader heeft een speciaal-garage opgericht voor de verhuur van auto’s voor uitvaarten, trouwerijen en taxi’s. Omdat het bedrijf vanuit huis gerund werd, zaten de taxichauffeurs op zaterdagavond in de voorkamer van mijn grootouders te wachten op een rit.

Het bedrijf is door de loop van de tijd volwassener geworden; zo werd een oude kolenschuur gebruikt als stalling voor de auto’s. Stapje voor stapje groeide het bedrijf. In 1975 heeft mijn grootvader onze locatie in Gouda aangekocht. Kort daarna werd hij ziek. Mijn vader heeft na het overlijden van mijn opa het bedrijf overgenomen, hij werd op jonge leeftijd in het diepe gegooid. Mijn vader wilde het bedrijf graag overnemen, maar hij wilde dat niet alleen doen. Door de goede band die mijn vader met zijn zwager had, zag hij in hem de perfecte zakelijke partner. Zij hebben het bedrijf gezamenlijk voortgezet. Uiteindelijk is Straver Uitvaartvervoer gestopt met taxivervoer en heeft zij zich volledig gericht op gelegenheids- en speciaalvervoer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAStraver Uitvaartvervoer heeft zich gespecialiseerd in overledenen vervoer. Vroeger was het zo dat de uitvaartondernemer en de wijkverpleegster samen de overledene verzorgden. De vervoerder was vaak het plaatselijke taxibedrijf dat ook een rouwauto in bezit had. De chauffeur bracht de overledene van het woonhuis naar de locatie waar hij of zij opgebaard moest worden. Uiteindelijk ging de wijkverpleging steeds minder bijdragen aan de verzorging van de overledene en veranderde de rol van de uitvaartondernemer. Zij waren richtte de aandacht minder op het verzorgen van de overledene, maar meer op de vormgeving van de uitvaart. Dit is de reden dat Straver Uitvaartvervoer ook de laatste verzorging van overledenen is gaan aanbieden, hierdoor worden de uitvaartbegeleiders ontlast.

Iedere begrafenisondernemer had in die tijd ook een aantal kisten op voorraad staan, al dan niet in een schuurtje achter hun eigen woonhuis. Vanuit dat oogpunt heeft Straver Uitvaartvervoer ook de facilitaire kant op zich genomen, met een soort warehousing van uitvaartkisten. In de loop der tijd zijn daar ook koelingen en overige benodigdheden bijgekomen. Zo zijn wij van vervoersbedrijf naar faciliterend bedrijf voor de uitvaartverzorgers gegroeid.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Begin jaren ’90 ben ik ook langzaam het bedrijf in gegroeid. In de tijd dat ik nog studeerde draaide ik af en toe eens mee, maar dit is op een gegeven moment uitgelopen op een fulltime dienstbetrekking. Er ontstond uiteindelijk een driekoppige bemanning van mijn vader, mijn oom en ik. Wij hebben het bedrijf zo’n 10 jaar gezamenlijk geleid, waarna mijn vader en oom uiteindelijk het roer aan mij over hebben overgedragen.

Binnen de vormgeving van de uitvaart zijn grote veranderingen merkbaar. 15 Tot 20 jaar geleden was het vooral de uitvaartondernemer die bepaalde wat er ging gebeuren. Inmiddels zie je dat de nabestaanden bepalen hoe de uitvaart er uit ziet. De keuzes zijn afhankelijk van vragen als: Hoe heeft iemand geleefd? Wat zijn de omstandigheden rond het overlijden? De Invulling is vele malen persoonlijker geworden. Ik vind dit een mooie beweging, want wij worden zo ook gevraagd om meer maatwerk te leveren. Iedere uitvaart is anders en uniek.

De rol van de overledenenverzorger is veranderd. Vroeger kwamen de verzorgers aan de deur en moest de overledene uit het zicht van de familie uit huis gedragen worden. Tegenwoordig hebben wij een hele andere rol toebedeeld gekregen. Onze verzorgers gaan naar binnen toe, vaak al voor de uitvaartverzorger bij de familie is. Zij bieden de familie de gelegenheid om bij de verzorging aanwezig te zijn, of zelfs mee te helpen als zij dit willen. De mensen worden zo veel meer betrokken bij het hele ritueel rondom de laatste verzorging. Dit stelt ook meer eisen aan onze medewerkers. Straver Uitvaartvervoer heeft mensen in dienst met een groot stuk inlevingsvermogen, die een belangrijke rol vervullen. Wij vertellen de nabestaanden stapsgewijs wat we gaan doen en leggen ook uit waarom we dit doen. We vinden het belangrijk dat de nabestaanden weten wat er gebeurd, zodat zij ook ruimte ervaren om zelf mee te helpen.

De mensen die bij Straver Uitvaartvervoer werkzaam zijn, zijn mensen die hun werk met veel passie doen. Zij krijgen een tevreden gevoel als ze de deur achter zich sluiten en een waardevolle verzorging voor een familie hebben mogen doen. De verzorgers brengen een zekere rust in een huis en geeft de familie gelegenheid om op een waardevolle manier afscheid te nemen. Dat maakt ons werk heel bijzonder.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het rouwvervoer op de dag van de uitvaart, het staatsievervoer maakt ontwikkelingen door. 20 jaar geleden was er de zwarte auto, bij hoge uitzondering soms een witte, maar meer variatie was er eigenlijk niet. Als je tegenwoordig ziet wat er bij ons mogelijk is en welk keuzepalet er is ten behoeve van de nabestaanden, is dit een compleet ander beeld. Inmiddels is er eindeloze keus in kleur en merk van de auto’s. Men heeft de keuzevrijheid van Rolls Royce tot Volkswagenbusje. Zelfs voor de kinderuitvaarten die helaas nog altijd te vaak voorkomen heeft Straver Uitvaartvervoer een speciale Fiat 500. Wij hebben ingespeeld op de vraag van de consument, zodat wij kunnen bijdragen aan een persoonlijke uitvaart.’’

Voor meer informatie over Straver Uitvaartvervoer kunt u kijken op de website.

 

Zoals zij het gewild hebt

cropped-CC-banner-DIT-IS-HEM

Jurriën van der Wal (23) studeert dit jaar af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht in de richting scenario & regie voor fictie film. In zijn afstudeerproject Zoals zij het gewild hebt staat de dood centraal.

‘’Zoals zij het gewild hebt toont een tragische episode uit het leven van Joyce (29), haar moeder Sandra (51) en hun vriendin Ina (43), drie dames met een kortpittig kapsel en een zeer pittig karakter. Ze doen er alles aan om te zorgen dat de begrafenis van hun beste vriendin Henriette verloopt zoals zij denken dat goed is. Maar wanneer blijkt dat ze hun zin niet kunnen krijgen, ontstaat er steeds meer frictie met de familie en begrafeniswerknemers.

Familie krijg je, vrienden kies je.’’

AkidiA heeft bijgedragen aan de vormgeving van de film, door de kist voor de film te leveren.

Jurriën: ‘’Natuurlijk zegt de uitstraling van een bepaalde doodskist ontzettend veel over het type mens. Doordat wij bij AkidiA vrij waren in het kiezen van een kist, hebben wij precies de kist kunnen kiezen die past bij de stijl van de film en het type mens. ‘’

Een kleine tip van de sluier:

De drie arriveren per ongeluk expres drie kwartier te vroeg bij het uitvaartcentrum op de dag van de dienst van hun overleden beste vriendin Henriëtte (38). Als vriendinnen mengen zij zich op groteske wijze in het voorbereiden van de dienst. Zo hebben ze tal van eigen bloemstukken mee welke volgens hen een prominente plek verdienen en hebben ze de lievelingschocoladetaart van Henriette gebakken die ze graag geserveerd zien worden na de dienst. Ze handelen uit onvoorwaardelijke liefde en volgens wat zij denken dat goed is, maar dit zorgt voor frictie met de familie en het personeel van het uitvaartcentrum. Het grote drama van de film ontstaat wanneer Joyce ontdekt dat de aan haar beloofde Pandora bedels om de armband van de zus van Henriëtte hangen. Joyce kan dit niet laten rusten tot na de dienst en moet en zal de bedels in handen krijgen. Ze verzint een hysterische manier om ze in handen te krijgen.

”De film zal vertoond worden op he Nederlands Film Festival 2016, een filmtheater in Utrecht en een filmtheater in Dronten. Daarnaast is de film hopelijk te zien op meerdere festivals in Europa. Maar allen duurt nog een paar maanden. Wanneer men de premiere wilt bezoeken kunnen ze zich opgeven bij marie-anne@zoalszijhetgewildhebt.nl’’

Via deze link kunt u de trailer van de film van Jurriën bekijken.

Wilt u meer weten over Jurriën en zijn project? Kijk dan op zoalszijhetgewildhebt.nl